Thursday, 30 July 2015

புது எழுத்து இதழில் வெளியான கவிதைகள்

ஜென்ம விமோசனம்                              


நான்
சின்னஞ்சிறு குற்றங்கள் செய்வேன்
சின்னஞ்
சிறு
மலர்களாகப் பிறப்பேன்.


கூழாங்கல்


கடற்கரையோரம், ஆற்றுப் படுக்கை எனக் கூழாங்கல் கிடைக்கிறது.
குடமுருட்டி ஆற்றிலிருந்து நான் கொண்டு வந்த இந்தக் கூழாங்கல்
அவ்வளவு சாதாரணமானது, வழவழப்பு குறைந்திருப்பது,
என்றாலும்
பாதுகாப்பாய் வைத்திருக்கிறேன் பேழையில் ஆற்று மணலுடன்.
எப்போதாவது இந்தப் பேழையைத் திறந்து
இது
அபூர்வம்
என்று
காலம் கடந்து யாராவது 
சொல்லும் ஒரு சொல்லுக்காக.



பாறை எழுத்து

எழுதுவதற்கும் எழுதும் இடத்திற்கும் சம்பந்தமில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. ஆனால் அப்படி சொல்லமுடியுமா என்றும் தெரியவில்லை. சமீபத்தில் வெகு மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒரு மலைக்கு  அடியில் அமர்ந்து எழுதி முடித்த கவிதை ஒன்றைத் திரும்ப வாசிக்க முயற்சித்தேன். திருத்த முயற்சித்தேன் என்பதுதான் நிதர்சனம். ஆனால் சற்றேறக்குறைய அனைத்து எழுத்துக்களும் கனத்த பாறைகளாகிவிட்டிருந்தன. அவற்றின் துக்கமும் சந்தோஷமும் குற்றங்களும் என் உள்ளங்கைகளில் ரேகைகளாகவிட்டன.


கல்வளையங்கள்


சிறு குளத்தில்  யாரோ கல் எறிந்து போய்விட்டார்கள்.
காலங்காலமாக வளைய வளையமாகப் பெருகிக்கொண்டிருக்கும்
குளத்தில்
தலை மூழ்கி வெளி ஏறுகிறேன்.
குளம் அடங்கிற்று.
மனதின்
உள்
கல் மூழ்கிக்கொண்டே இருக்கிறது.


குதிரையின் வால்


ஒரு பழுப்புக் குதிரை சமீபகாலமாக இந்தக் கிராமத்தில் சுற்றித் திரிகிறது.  இது வழக்கமானது இல்லை 

என்றாலும் வழக்கமாகிவிட்டது. ஆனால் அது ஒரு வீட்டின் முன்நிற்பதோ, சாக்கடைக்கு நெருங்கிச் 

செல்வதோ, தெருவில் கிடப்பதை உண்பதோ இல்லை. அது திரிந்தபடிதான் இருக்கிறது. ஆனால் அதன் வால் 

ஒரு தூவியைப்போல் அசைந்தபடி இருக்கிறது. குளிர்ச்சி பொருந்திய இந்தப் பனிக்காலத்தைக் கடக்க உதவும் 

அக்குதிரையின் வாலின் நடனத்தையும் பிடரிமுடியின் அசைந்தாடும் அழகையும் ஆராதிக்கிறேன்


(நன்றி - புது எழுத்து, 15ஆம் ஆண்டு சிறப்பிதழ்)


No comments:

Post a Comment